le-petit-prince

หัวใจจากที่เคยอบอุ่นเหมือนถูกแช่เย็นกะทันหัน

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมเริ่มรู้สึกได้ว่าไอ้ที่ใคร ๆ พูดกันว่าหัวใจหล่นหายมันเป็นยังไง

ขาสองข้างที่เคยทำงานดูเหมือนจะหมดแรงล้มลงไปดื้อ ๆ

หากแต่แค่เพียงได้มืออุ่น ๆ ที่ยังจำได้มาประคองไว้ตอนนี้ก็คงจะดี

ผมพยายามใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ไล่อ่านตัวหนังสือทีละบรรทัดอย่างระมัดระวัง สิ่งที่มองหาคือวันที่

วันที่จะทำให้หัวใจผมหล่นหายไปอีกครั้ง

“อาทิตย์หน้าสินะ” เสียงพึมพำเบา ๆ จากลำคอที่แห้งผาก

ผมไม่ควรจะเห็นแก่ตัวใช่หรือเปล่า   ผมไม่ควรจะดึงเขาไว้แม้อยากจะทำเหลือเกิน อย่าเห็นแก่ตัวเด็ดขาดนะเฮซอง อนาคตเขายังอีกยาวไกล อย่าดึงเขาไว้ อย่าลากเขาลงมาจมกับความสุขของตัวเองฝ่ายเดียว  นายต้องเข้มแข็งนะ จำไว้

ใช่สิ ผมต้องพึงระลึกเสมอ   ถึงผมจะรักเค้ามากจนอยากลบเลือนความเป็นจริงที่ว่าเราเป็นพี่น้องกัน

ความจริงที่มันยังคงเป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลา เข้มแข็งไว้ จำเอาไว้ด้วย

ผมใช้เวลาที่เหลืออยู่ทั้งวัน ก่อนที่จอนจินจะกลับมาบ้านทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับผม และมันคงถึงเวลาแล้วสินะ ที่ผมต้องก้าวมาเผชิญโลกแห่งความจริงเสียที

.............. 17:30 น. .......................

“พี่ฮะ กลับมาแล้ว... ” เสียงสดใสที่ผมรอคอยกลับมาแล้วสินะ เวลาที่จะทำร้ายกันคงเริ่มต้นแล้วจริง ๆ

ขอโทษนะจอนจินที่ฉันต้องทำแบบนี้ นายจะได้ไปอย่างสบายใจ จบกันเสียที

“ตามมานี่หน่อยซิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” น้ำเสียงเย็นชา นายทำถูกแล้วเฮซอง อีกนิดเดียวเท่านั้นแหล่ะ

เขาเดินตามผมเข้าไปในห้องนอนผม ห้องที่เราเคยมีความสุขด้วยกัน คงไม่มีอีกแล้วสินะ ไออุ่นแบบนี้

“นั่งสิ” ผมบอกให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวยาวตรงข้ามผม

“ชั้นเห็นเอกสารแล้วนะ .. นี่ของนาย” ผมยื่นซองเอกสารส่งให้เขา สีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขาและผม คงเดาไม่ยากนักว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

“พี่เห็นแล้วใช่ไหมฮะ พี่ว่าไงดี”

“แล้วแต่นายซิ มันชีวิตนายไม่ใช่หรือไง ตัดสินใจเอาเองแล้วกัน โต ๆ กันแล้ว” เกือบจบแล้วเฮซอง

“แต่.. พี่ไม่คิดจะพูดอย่างอื่นเลยหรอ”

จอนจิน ฉันขอโทษ อย่าทำหน้าแบบนั้นได้ไหม

“นายโตพอที่จะคิดได้เองแล้ว โตแล้วนะจอนจิน อย่าต้องให้พูดอะไรกันมากความ ชีวิตมันต้องเดินหน้าต่อไป รู้ใช่ไหม”

พอจบประโยคผมก็ทำท่าจะลุกออกไปจากตรงนั้น เพราะน้ำตาที่มันกำลังจะไหล..แต่แขนคู่นั้นก็ที่กำลังจะจากไปผมไปดึงผมเข้าไปในอ้อมกอด

“พี่ไปกับผมนะฮะ” เสียงกระซิบเศร้าแผ่วเบาเหมือนแรงกระตุ้นให้น้ำตาคลอหน่วย

“ปล่อยเถอะจอนจิน อย่าให้ฉันไปขวางความก้าวหน้าของนายอีกเลย นายต้องโตนะ” ผมพยายามแกะมือเขาออก พร้อม ๆ กับฝืนน้ำตาไม่ให้ไหล

“แต่...”

“ไม่มีแต่อีกแล้วจอนจิน ทั้งหมดที่ผ่านมาคือฝันหวาน ๆ ข้ามคืนของเราสองคน ให้มันจบนะ จบเสียที จากวินาทีนี้เป็นต้นไป เราจะกลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม ฉันจะทำหน้าที่พี่ที่ดีที่สุดของนายเหมือนเดิมนะ”

“ทำไม...”

“เพื่อตัวนายเอง เพื่อตัวฉัน โลกอีกกว้างนะจอนจิน   ฉันผ่านอะไรมาก็เยอะ ยังไงเราก็หนีความจริงไม่พ้นหรอก”

“ทำไมพี่ต้องแคร์คนอื่นด้วย ผมนึกว่าพี่จะเข้าใจแล้วซะอีก”   เขาจับผมหันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมกับล็อคข้อมือผมไว้แน่น

“เพราะมันคือโลกแห่งความจริงไง เพราะความจริงที่ว่าเราคือพี่น้องกัน มันลบไม่ได้หรอก” กลั้นเอาไว้นะ อย่าให้น้ำตาไหลนองหน้าเด็ดขาด นายจะให้จอนจินเห็นมันไม่ได้อีก

“พี่ไม่ได้รักผมเหมือนที่ผมรักพี่ใช่ไหม”

“ก็เพราะรักนายไงล่ะ ฉันถึงได้ทำแบบนี้”

ผมทนอยู่ในสถานการณ์ตรงนั้นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ไม่ได้แล้วจริง ๆ ทันทีที่ผมจะผลักประตูออกไปเพื่อเดินหนี ผมเห็นน้ำตาของเขา ผมเองก็คงไม่ได้แตกต่างกันนัก   น้ำตาไหลเอ่อล้น   จบกันเสียที   จบแล้วจริง ๆ

ตลอดเวลาที่เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากวันนั้น ผมกับเขาพูดกันแทบนับคำได้ อาจจะเป็นเพราะผมพยายามหลบหน้า   ถึงมันออกจะเห็นแก่ตัวไปสักนิดเพราะทุกครั้งที่เจอหน้า น้ำตาไม่รู้มันมาจากไหน   และก็คงเพราะเค้าเองก็ดูยุ่ง ๆ กับการสอบและเรื่องไปเรียนต่อละมั้ง   เวลาผมกลับบ้านเขาก็เข้านอนแล้ว เวลาที่เค้าาออกไปข้างนอกผมก็ยังนอนอยู่

“วันนี้แล้วสินะ” ผมนอนไม่หลับทั้งคืน เพิ่งจะรู้สึกว่า เวลาตรงนี้ ผมก็ไม่อยากจะปล่อยเขาไปเลยจริง ๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูตอนเช้ามืด ไม่ผิดแน่นอน เป็นจอนจินแน่ ๆ

“พี่ฮะ ผมขอเข้าไปได้ไหม”   ทันทีที่ประตูเปิดออก ผมยังคงหลับตานิ่ง พยายามทำให้เหมือนผมยังคงหลับอยู่    ที่นอนที่รู้สึกได้ว่ายุบไปเพราะน้ำหนักที่นั่งลงของคนข้าง ๆ

“พี่ฮะ ผมหนะ รักพี่เสมอนะฮะ ผมเข้าใจดีว่าพี่ต้องการอะไร พี่อยากให้ผมมีอนาคตที่ดี ผมจะเชื่อพี่นะ ผมจะทำทุกอย่างที่พี่บอกผม สอนผม แต่ผมแค่อยากให้พี่รู้ไว้   ไม่ว่ายังไงผมก็จะรอนะฮะ รอพี่เสมอ แล้วก็จะรอพี่ตลอดไป ไม่แน่นะ อีกไม่นานพี่อาจจะคิดถึงผมจนทนไม่ไหวก็ได้   หึหึ พี่อย่าพูดนะว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเหมือนความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ผมได้มีแรงพยายามต่อไป   พี่เคยพูดเองนะว่าคนเราต้องมีความหวัง   ตราบใดที่เรายังหวังทุกอย่างก็เป็นไปได้ใช่ไหมฮะพี่”

เขานิ่งไปพักนึงก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงสะอื้นเบา ๆ ก่อนที่มือนั้นจะปาดน้ำตาตัวเองออก

“ผมรักพี่นะฮะ   แล้วก็จะรักพี่ตลอดไป ไม่ว่านานแค่ไหนผมก็จะรอ ผมจะรอพี่ตราบเท่าที่ผมยังมีลมหายใจ ผมแอบขอขโมยกำลังใจหน่อยละกันนะฮะ”

สัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปาก ความอบอุ่นที่ผมโหยหามาตลอดทั้งอาทิตย์   คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วละมั้ง

“อย่าลืมดูแลตัวเองนะฮะพี่   ผมคงอยู่ดูแลพี่ไม่ได้ไปอีกนานเลย ลาก่อนนะฮะพี่เฮซอง ที่รักของผม”

나에겐너하나뿐인데나에겐너밖에없는데

สำหรับฉันแล้วเธอเพียงคน สำหรับฉันทั้งหมดนั้นคือเธอ

돌이킬수없는날들을후회하고있지만

ถึงแม้ว่าฉันจะเสียใจมากในวันที่มันแก้ไขอะไรไม่ได้

두번다시볼수없다고더이상은안될꺼라고

สิ่งที่เธอบอกว่าจะไม่มาเจอฉันอีก สำหรับเรามันจะเกิดขึ้นอีก ไม่มีอีกแล้ว

차갑게날밀어낸니가너무보고싶은데

ที่เธอผลักไสฉันออกไปอย่างไร้เยื้อใย แต่รู้ไหมฉันยังคงคิดถึงเธอมาก

기다릴수있어너만을위해서

ฉันจะรอ รอเพียงเธอ

언제까지라도

เฝ้ารอตลอดไป

หลังจากนั้นทุก ๆ เดือนตลอดหนึ่งปีจะมีโปสการ์ตจากสถานที่ต่าง ๆ ส่งถึงเฮซองเสมอ   และการ์ดทุกใบถูกเก็บลงกล่องเป็นอย่างดี ของขวัญทุกชิ้นในทุก ๆ วันสำคัญทั้งวันเกิด คริสต์มาส ปีใหม่ วันวาเลนไทน์ ถูกเก็บไว้เป็นอย่างดีราวกับสิ่งล้ำค่าที่หาอะไรเปรียบมิได้

ผมใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอดหนึ่งปี เวลาที่ไม่มีเขาอยู่ช่างอ้างว้างเหลือเกิน เจ็บปวดเกิดทานทน คงมีแต่เวลาละมั้งที่จะสามารถเยียวยาได้   เค้าคนนั้นจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าผมเจ็บปวดไม่ได้แตกต่างกัน ผมยังจำสัมผัสและคำพูดเหล่านั้นได้ดี   สัมผัสอุ่นสุดท้ายที่ผมไม่อาจจะลบไปได้ หากแต่ความรู้สึกอบอุ่นกลับดูเหมือนค่อย ๆ เลือนหาย   เค้าคนนั้นจะรู้ไหมนะว่าเตียงที่เคยคับแคบดูว่างเปล่า เจ้ามูรีมันหงอยไป

คงเพราะเจ้าของที่คอยเล่นด้วยไม่อยู่

ผมเหนื่อยเหลือเกิน อ่อนล้าเหลือเกิน ไม่อยากเดินต่อไปอีกแล้ว   ทุกครั้งที่เสียงโทรศัพท์ดังผมก็หวังว่าจะเป็นไอ่น้องชายจอมดื้อจะโทรมาหา แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้อากาศที่เย็นจัดดูอุ่นขึ้นถนัดตา ป่านนี้นายจะเป็นยังไงบ้างนะ แต่ปากผมก็หนักเกินไป   มือก็แข็งทื่อ พอกดหมายเลขโทรศัพท์จวนจะครบก็กดวางไปก่อนเสียทุกครั้ง   เหนื่อยเหลือเกิน วันนี้คงล้าเกินไปจริง ๆ

“ไปนอนกันมูรี ดึกแล้ว มานี่เร็ว”

คืนนี้ก็เช่นกัน ผมเรียกหาเจ้ามูรีที่ดูจะเติบโตขึ้นทุกวันให้เข้าไปในห้อง พอเข้าห้องได้เท่านั้นแหล่ะ เจ้าขี้เซาก็กระโดดขึ้นมาบนตักทำหน้าเป็นหมาเหงา ๆ ใส่ผมอีกแหล่ะ (ก็นู๋เป็นน้องหมาจริง ๆ นะ)

“อ้อนเอาอะไรฮึ... เหมือนเจ้าของไม่มีผิดเลยนะมูรี” ใช่สิ เหมือนเจ้าของเลย ตอนนี้นายคงอยู่ในห้องเรียนละมั้ง   ตั้งใจเรียนนะจอนจิน

........... 2 ปีผ่านไป .............

ดูเหมือนนี่ก็เป็นอีกวันที่โลกจะหมุนรอบตัวเองเหมือนเดิม แต่คน ๆ นึงกลับอยากให้โลกหมุนเร็วกว่าเดิมเพราะวันนี้เค้าจะได้เจอกับหัวใจ

“กลับมาแล้วคร๊าบบบบบบ”

“ว้า... ไร้เสียงตอบรับ ไม่มีคนอยู่แหงเลย ว่าจะทำเซอร์ไพรส์ซะหน่อย”

ชายหนุ่มวางกระเป๋าลงก่อนจะเดินสำรวจบ้านที่จากไปนาน ทุกอย่างถูกเก็บไว้ในสภาพเดิม   กรอบรูปก็ยังวางอยู่ที่เดิมไม่ได้ถูกขยับไปไหน แต่ดูเหมือนผ้าปูที่นอนจะถูกเปลี่ยน   แน่นอนที่สุดว่าห้องที่ไม่น่าได้ทำความสะอาด ห้องที่น่าจะดูเป็นห้องที่ปิดตายกลับถูกทำความสะอาดอย่างดี เหมือนรอคอยให้เจ้าของกลับมาเสมอ

แกร๊ก... เสียงไขประตูดังจากหน้าบ้าน ชายหนุ่มที่แอบบุกรุกยังยืนเงียบอยู่หลังประตูห้องในห้องนั้นพร้อมกับปิดไฟ   ไม่นานนักเจ้าของบ้านที่ดูอิดโรยและสูบผอมก็เดินเข้ามาเปิดประตูห้องนั้นในสภาพเปียกปอนจากสายฝน

เฮซองเดินผ่านห้องรับแขกอย่างเหนื่อยอ่อนโดยไม่สนใจจะเปิดไฟพร้อมกับตรงไปยังห้อง ๆ นึง พอเปิดประตูห้องได้เท่านั้น เขาก็ล้มตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อนบนเตียงที่เจ้าน้องชายตัวแสบเคยนอน..

“คิดถึงนายจัง   นายเป็นยังไงบ้างนะจอนจิน วันนี้ที่นี่ฝนตกเยอะเลย ชั้นเปียกไปทั้งตัวเลยเนี่ย นายเห็นหรือเปล่า   แต่ขี้เกียจไปอาบน้ำละ ขอยืมเตียงนายนอนก่อนและกันนะ   ชั้นเหนื่อย เหนื่อยมาก ๆ ... อึก” น้ำตาของผมทถูกปล่อยออกมาอย่างไม่กลั้นไม่อยู่

“เมื่อไหร่นายจะกลับมานะ นายรู้หรือเปล่าว่าชั้นต้องฉลองคนเดียวในวันเกิดนาย มันไม่สนุกเลยนะ”

ผมล้มหลับตา   พยายามข่มตาให้หลับ   ความอ่อนล้าที่เหมือนจะหมดแรงหายใจต่อ อย่างน้อยการหลับไปก็เหมือนทำให้ลืมช่วงเวลาแสนเศร้าในตอนที่ตื่น

น่าสมเพสที่สุด ผลักไสเขาไปเอง ทำตัวเองทั้งนั้น แล้วร้องไห้จะมีประโยชน์อะไร ร้องไห้แล้วมันมีอะไรดีขึ้นไหม    แต่ทำยังไงไอ่น้ำตาบ้าก็ไม่หยุดสักที  หนาวจับใจเลยตอนนี้   หนาวเหลือเกิน ...

ก่อนที่ผมจะเผลอหลับไป

อุ่นจัง ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่ามันดูอุ่นขึ้นล่ะ ผมคงฝันไปละมั้ง ตอนนี้กำลังฝันแน่ ๆ  ไอ้ความหนาวจับขั้วหัวใจมันหายไปไหนกันนะ   แต่ช่างเถอะก็ดีแล้วที่อุ่นขึ้นบ้าง   จะได้ลืม ๆ อะไรไปบ้าง

ดูเหมือนว่าเฮซองจะไม่รู้เลยว่าเจ้าของห้องตัวจริงกลับมาแล้ว กลับมายืนในมุมมืดและได้ยินทุกถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยไป ได้เห็นทุก ๆ การกระทำของคนดื้อรั้น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า แต่แล้วเสียงสั่น ๆ ก็ทำให้คนตัวโตขยับออกจากมุมมืด

“หนาว....”   หนุ่มกล้ามโตก็โดดขึ้นเตียงอย่างไม่คิดอีกต่อไป ก่อนจะกอดอย่างแผ่วเบาไม่ให้เป็นการรบกวนคนหลับ แม้จะเปียกปอนไปทั้งตัวแต่กลิ่นหอมที่เขายังคงจำได้ ร่างกายที่เค้าได้เคยจับจองเป็นเจ้าของ ใช่จริง ๆ  คน ๆ นี้คือความหวังที่ทำให้เขารอมาได้ตลอดเวลาที่ห่างหายไป

ผมค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากเสียงโทรศัพท์ที่ดึงขึ้น สมองหมุน ๆ ที่เกิดจากการเผลอหลับไปทั้ง ๆ ที่ยังเปียก แต่สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือความอบอุ่น แต่มันก็คงเพราะผมฝันไปละมั้ง   แต่พอผมกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นกลับพบแขนที่โอบกอดไว้แน่น   ผมหันไปหาเจ้าของไออุ่นช้า ๆ  สิ่งที่ผมเห็นคือ... รอยยิ้มทะเล้นนั้น

“จอนจิน...” เสียงแผ่วเบาที่ผมเอ่ย

“ฮะ... ผมเอง กลับมาแล้วครับ”

“นาย... กลับมา... อืมมมม” ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อริมฝีปากนั้นก็ตรงเข้ามาประกบอย่างไม่มีช่องว่างให้ได้หายใจหรือมีจังหวะให้ผมได้ตั้งตัว   แต่ที่แปลกก็คือผมไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสนั้น กลับเผลอตอบรับอย่างลืมตัว...

ไม่รู้เพราะอะไรถึงทำให้ผมยอมง่าย ๆ ขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่านานมาแล้วที่ผมพยายามเลี่ยงเค้ามาตลอด

เค้าถอนริมฝีปากเปิดโอกาสให้ผมได้หายใจ

“ผมคิดถึงพี่จัง พี่คิดถึงผมไหม”

“ชั้น... ชั้น... เอ่ออออ”

“พี่อะไรหรอฮะ...” เขาเลื่อนหน้ามาใกล้ ๆ กับผมก่อนที่จะเอ่ยต่อว่า

“แค่บอกว่าคิดถึงผมมันคงไม่ยากไปนะครับ”

ผมค่อย ๆ เลื่อนมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลาที่ผมเฝ้ารอมาตลอด   สัมผัสให้รู้ว่าผมไม่ได้กำลังละเมอเพ้อพกไปคนเดียว   สัมผัสให้แน่ใจว่าไออุ่นจากริมฝีปากนั้นไม่ใช่สิ่งจอมปลอมที่ถูกเขียนขึ้นจากความฝัน

ใช่จริง ๆ  เป็นคน ๆ นี้จริง   เป็นนายจริง ๆ ด้วย ... จอนจิน ...   ผมโผเข้าหาอ้อมแขนนั้น

“ฉัน...ขอโทษ...” น้ำตาไหลนองหน้าอย่างห้ามไม่ได้

“พี่ไม่เห็นต้องขอโทษเลย พี่ไม่ผิดเลยสักนิด”

“ผิด... ผิดทุกอย่าง ผิดจนไม่น่าให้อภัย...”

“พี่ทำทุกอย่างดีที่สุดแล้วฮะ ทำเพื่อผม ผมเข้าใจดี เข้าใจดีทุกอย่าง”

“ชั้น...” อีกครั้งที่เค้ายกมือขึ้นปิดปากห้ามผมไว้

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วฮะ   ผมกลับมาหาพี่แล้ว ผมอยู่ตรงหน้าพี่แล้ว แค่ผมได้กลับมาเจอพี่อีกครั้งเท่านั้นก็เกินพอแล้ว”

“ขอบคุณ... ขอบคุณจริง ๆ ” ผมไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาเอ่ยได้อีกแล้วนอกจากคำ ๆ นี้ แต่อาจจะมีอีกคำพูดมั้งที่ผมยังไม่ได้บอกเขาออกไป

เขาดึงผมเข้าไปใกล้อีกครั้ง ค่อยประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาลงบนริมฝีปากผม สัมผัสที่โหยหามาแสนนานทำให้ผมตอบรับอย่างยากจะห้ามใจ

“ผมรักพี่... แล้วพี่รักผมไหม”

เฮซองยกสองแขนขึ้นคล้องคอจอนจินไว้แล้วค่อยโน้มให้ใบ้หน้าที่คิดถึงลงมาหาใกล้ ๆ จ้องมองให้ชัด ๆ ว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่เค้ารอคอยการกลับมา ร่างบางค่อย ๆ โน้มท้ายทอยร่างสูงเข้ามาสัมผัสริมฝีปากแสนหวานแทนคำตอบ เค้าจะไม่ฝืนตัวเองอีกต่อไปแล้ว...

หลังจากเว้นว่างให้หายใจ   ร่างบางปล่อยให้อีกคนได้ซุกไซ้ตามใจชอบ   เสื้อผ้าที่เปียกปอนค่อยถูกปลดเปลื้องและกองทิ้งไว้อย่างไม่แยแส

มือซุกซนค่อยเลื่อนลงไปสัมผัสอกบางก่อนที่ริมฝีปากจะค่อยเลื่อนเลื้อยตามมือไป เรียกเสียงครางแผ่วเบายิ่งทำให้คนซุกซนได้ใจขึ้นไปอีก

“อ๊ะ...” เสียงครางและลมหายใจที่ขาดเป็นช่วงเนื่องจากริมฝีปากและลิ้นร้อน ๆ  สัมผัสที่อกบางอย่างย่ามใจ    รสหวานล้ำเกินบรรยายทำให้ชายหนุ่มไม่อาจละจากรสชาติอันเชิญชวนนี้ได้

ร่างบางเองก็ยากจะกลั้นเสียงเมื่อมือหนาค่อยเลื่อนต่ำลงจนสัมผัสกับบางส่วนของร่างกายที่แข็งชัน   และแน่นอนมือหนานั้นก็ทำหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด มือที่ขยับขึ้นลงตลอดเวลา สัมผัสแผ่วเบาและนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ร้อนแรงและรวดเร็วจนเรียกเสียงครางอย่างสุขสม

ส่วนปลายที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำพร้อมกับความฉ่ำหวานที่สัมผัสได้ แสดงให้เห็นถึงการปลดปล่อยที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

“อ๊ะ อา...อาาา....” ร่างบางครางอย่างเสียวซ่านจากการกระทำที่เร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่จะได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเอง ร่างบางกลับพลิกตัวบนร่างหนา   ใบหน้าหวานก้มลงประกบริมฝีปากร้อนทำเอาร่างสูงถึงกับงงไปกับท่าที่เปลี่ยนไปของคนที่ขี้อายและปิดกั้นตัวเองมาก่อนอย่างเฮซอง   หากแต่เมื่อลิ้นเล็ก ๆ สอดผ่านเข้ามาในปากและชวนเชิญเกี่ยวพันอย่างร้อนแรง   ร่างสูงจึงปล่อยให้ร่างบางชักนำต่อไป

มือบางดึงมือคนรักให้สัมผัสแผ่วเบาบริเวณสะโพกมนอย่างสื่อความหมาย และเหมือนจะเป็นการสื่อสารที่เข้าใจกันดีโดยปราศจากคำพูด   อีกครั้งที่ร่างบางถูกพลิกให้กลับไปอยู่ด้านล่าง ขาขาว ๆ ทั้งสองข้างถูกแยกออกกว้างเปิดให้เห็นช่องทางที่เคยครอบครอง   ริมฝีปากหนาฝากรอยสีกุหลาบไว้ที่ซอกขาอ่อนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนที่ลิ้นร้อนจะแตะอย่างแผ่วเบาลงไปยังช่องทางที่รอจะกลับมาสัมผัสอีกครั้งมานานแสนนาน

“อืมมม...อึกกก”  แค่เพียงปลายลิ้นที่สัมผัส ทำให้ร่างบางเผลอครางอย่างห้ามไม่ได้  ไม่นานนักลิ้นร้อนถูกแทนที่ด้วยนิ้วทำให้สะโพกมนขยับหนีเพราะความรู้สึกเจ็บแสบที่ช่องทางของตน และความเจ็บปวดก็เพิ่มขึ้นเมื่อนิ้วที่สองเริ่มถูกแทรกเข้าไปในร่างกายพร้อมกับควานหาจุดที่เรียกเสียงครางหนักให้ดังขึ้น  และไม่นานนัก

“อ้าา...า...า.........า ตรงนั้น... มม....มัน จินนน อ๊า.....”      ช่องทางที่บัดนี้แดงก่ำพร้อมกับน้ำเหนียวใสที่ไหลซึมเป็นตัวบ่งบอกองศารักที่สูงขึ้น

ร่างบางพลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมร่างหนาอีกครั้ง ก่อนที่จะได้ทำอะไรเสียงของอีกคนก็ดังแทรกขึ้น

“พี่แน่ใจนะว่าจะทำแบบ...”

“พูดมากน่า...” แล้วร่างบางก็ไม่ปล่อยให้จอนจินได้เอ่ยจบ ประทับริมฝีปากปิดคำถามนั้นไว้ ก่อนที่มือบางจะเลื่อนไปสัมผัสแผงอกแกร่ง และต่ำลงไปยังท้องน้อยจนเจอกับสิ่งไวสัมผัส แค่มือบางสัมผัสเท่านั้นก็แข็งชันพร้อมรบกับศึกรักครั้งนี้แล้ว

ร่างบางประคองตัวขึ้น ขยับสะโพกเข้าใกล้ก่อนที่จะทิ้งน้ำหนักลงช้า ๆ สัมผัสได้ถึงสิ่งที่ล่วงล้ำเข้ามาในร่างกาย ตาหลับพริ้มพร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึม   ความเจ็บปวดปะปนกับความเสียวสุขที่รอคอยมานานกว่าสองปี แม้จะสุขล้นแต่ว่าความเจ็บปวดก็ทำให้คนหน้าสวยทรุดตัวลงกับอกอุ่นของคนด้านล่าง

“จิน... ช่วยหน่อย ไม่ไหวแล้ว”  ร่างสูงแอบอมยิ้มกับความพยายามและความน่าเอ็นดูของคนรัก ก่อนจะทำหน้าที่ต่อให้เข้าที่เข้าทาง ทุกท่วงทำนองและจังหวะที่ขยับอย่างนุ่มนวลทำให้ความสุขเอ่อล้นเกินบรรยาย เสียงหอบหายใจและเหงื่อที่ปะปนจนแยกไม่ออกของสองร่างที่ต่างมอบความหอมหวานของความรักให้กันและกัน

จังหวะที่ถูกเร่งเร้าเนื่องจากฝั่งฝันที่กำลังจะไปถึง   เพลงรักที่ถูกบรรเลงอย่างเร้าร่อนและสอดประสานเป็นท่วงทำนองเดียวกัน ร่างสูงสอดตัวเข้าไปจนสุดก่อนจะปล่อยความสุขเอ่อล้นช่องทางรักพร้อมกับร่างบางที่ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน

ลิ้นร้อนต่างเกี่ยวกระหวัดพันกันแนบแน่นแลกเปลี่ยนความหอมหวานอย่างไม่รู้จักเหนื่อยหน่าย ราวกับต้องการเติมเต็มช่วงเวลาที่ขาดหายไปให้กันและกัน  

เมื่อเพลงรักที่ค่อยไล่เรียงตัวโน๊ตอย่างไพเราะจบลง ร่างบางก็ซุกตัวเข้ากับอกอุ่น ๆ เป็นที่พักพิง แขนสองข้างยกขึ้นกอดคนข้างกายไว้แน่นราวกับอยากจะยึดมันไว้คนเดียวตลอดกาล ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา

“ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา.. และขอบคุณสำหรับวันนี้ที่นายกลับมา...”

“แต่พี่ยังไม่ได้ตอบคำถามผมเลยนะ” พูดไปพลางดึงตัวอีกคนมาโอบกอดไว้อย่างแนบแน่น

“สัญญากับผมนะฮะว่าพี่จะไม่หนีผมไปไหนอีก”

“นายต่างหาก ห้ามหนีชั้นไปไหนอีกนะ เข้าใจไหม” เฮซองเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอกอุ่นที่ให้เข้าได้พักพิง

“ไม่มีวันแน่นอน ผมจะอยู่กับพี่ตลอดไป ผมรักพี่”

“ฉันก็รักนายเหมือนกัน”

너에게는아픔뿐인데내가준건상처뿐인데

สำหรับเธอแล้ว มันคือความเจ็บปวด มันเป็นเพียงสิ่งเดียวคือรอยแผลที่ฉันสร้างไว้

미안함에눈물짓지만아직사랑하잖아

ถึงแม้ว่าฉันอาจจะลบความโศกเศร้าออกไปได้ แต่ฉันก็ยังรักเธอ

더이상의슬픈이별은이겨내지못할거같아

ฉันไม่คิดว่าฉันจะเอาชนะความรู้สึกที่เจ็บปวดของการแยกทางของเราได้

많이부족했던나지만너를사랑하는데

ถึงแม้จะรู้ดีว่าฉันจะเป็นคนที่ดีไม่พอ แต่ฉันรักเธอ

ความรักสินะ... ความรักที่ทำให้ผมเปลี่ยนไป   สุดท้ายแล้วทุกสิ่งเป็นเพียงสิ่งที่ผมสร้างขึ้น กำแพงที่ผมก่อขึ้นเพื่อบดบังตัวเองจากคนรอบข้าง รวมทั้งจากเค้าคนนี้ด้วย   แต่เพราะเค้าคนนี้มีความหวัง มีความเชื่อมั่นและความจริงใจ กำแพงที่ผมสร้างขึ้นจึงค่อยทรุดโทรมและพังทลายลงไป

เสียงที่เคยดังก้องอยู่ในหูบอกให้ทำตามหน้าที่มากกว่าจะเชื่อในเสียงเรียกของหัวใจ

ตอนนี้ผมเข้าใจดีแล้ว และจะฟังเพียงเสียงเพรียกรักที่ดังก้องกังวานในหัวใจเราสองคนตลอดไป

널사랑해

รักเธอ